Βρισκόμαστε ήδη ένα χρόνο μετά την αναγνώριση των πρώτων κρουσμάτων από την COVID-19, μια νόσο με ταχεία εξάπλωση, σημαντική θνητότητα, μακροχρόνιες επιπτώσεις αλλά και τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.
Βρισκόμαστε ήδη ένα χρόνο μετά την αναγνώριση των πρώτων κρουσμάτων από την COVID-19, μια νόσο με ταχεία εξάπλωση, σημαντική θνητότητα, μακροχρόνιες επιπτώσεις αλλά και τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.
Η πανδημία COVID-19 άσκησε πρωτοφανή πίεση στα συστήματα υγείας παγκοσμίως, επηρεάζοντας όχι μόνο τη διαχείριση της λοίμωξης από COVID-19, αλλά και τη φροντίδα χρόνιων και σοβαρών νοσημάτων, όπως ο καρκίνος. Κατά τη διάρκεια των ετών 2020 και 2021 παρατηρήθηκαν εκτεταμένες καθυστερήσεις στον προσυμπτωματικό έλεγχο (screening), στη διάγνωση, στη σταδιοποίηση και στην έγκαιρη έναρξη αντικαρκινικής θεραπείας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο αυτές οι καθυστερήσεις είχαν μετρήσιμο αντίκτυπο στην επιβίωση των ασθενών.
Οι ιογενείς λοιμώξεις και ιδίως αυτές του αναπνευστικού συστήματος όπως είναι η γρίπη, η λοίμωξη από τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιο (RSV) και τα τελευταία χρόνια η COVID-19 προκαλούν σημαντική νοσηρότητα στον πληθυσμό.
