Η πανδημία COVID-19 άσκησε πρωτοφανή πίεση στα συστήματα υγείας παγκοσμίως, επηρεάζοντας όχι μόνο τη διαχείριση της λοίμωξης από COVID-19, αλλά και τη φροντίδα χρόνιων και σοβαρών νοσημάτων, όπως ο καρκίνος. Κατά τη διάρκεια των ετών 2020 και 2021 παρατηρήθηκαν εκτεταμένες καθυστερήσεις στον προσυμπτωματικό έλεγχο (screening), στη διάγνωση, στη σταδιοποίηση και στην έγκαιρη έναρξη αντικαρκινικής θεραπείας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο αυτές οι καθυστερήσεις είχαν μετρήσιμο αντίκτυπο στην επιβίωση των ασθενών.
Οι ιογενείς λοιμώξεις και ιδίως αυτές του αναπνευστικού συστήματος όπως είναι η γρίπη, η λοίμωξη από τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιο (RSV) και τα τελευταία χρόνια η COVID-19 προκαλούν σημαντική νοσηρότητα στον πληθυσμό.
Ο προχωρημένος καρκίνος του νεφρού (advanced renal cell carcinoma, aRCC), αποτελεί μια ετερογενή νόσο με πολύπλοκη βιολογική συμπεριφορά. Τα τελευταία 15 χρόνια η θεραπευτική του αντιμετώπιση έχει αλλάξει ριζικά, χάρη στην ανάπτυξη στοχευμένων θεραπειών και ανοσοθεραπείας, που στοχεύουν συγκεκριμένα μοριακά μονοπάτια τα οποία ρυθμίζουν την αγγειογένεση, την υποξία και την ανοσολογική απόκριση του όγκου.
Η αμυλοείδωση αποτελεί μια σπάνια αλλά σοβαρή ομάδα νοσημάτων που χαρακτηρίζονται από εξωκυττάρια εναπόθεση αδιάλυτων πρωτεϊνικών ινιδίων (αμυλοειδούς) σε ζωτικά όργανα, προκαλώντας προοδευτική δυσλειτουργία. Η AL (ελαφρών αλυσίδων) αμυλοείδωση είναι η συχνότερη συστηματική μορφή και σχετίζεται με υποκείμενη κλωνική διαταραχή πλασματοκυττάρων.
