Η πανδημία COVID-19 άσκησε πρωτοφανή πίεση στα συστήματα υγείας παγκοσμίως, επηρεάζοντας όχι μόνο τη διαχείριση της λοίμωξης από COVID-19, αλλά και τη φροντίδα χρόνιων και σοβαρών νοσημάτων, όπως ο καρκίνος. Κατά τη διάρκεια των ετών 2020 και 2021 παρατηρήθηκαν εκτεταμένες καθυστερήσεις στον προσυμπτωματικό έλεγχο (screening), στη διάγνωση, στη σταδιοποίηση και στην έγκαιρη έναρξη αντικαρκινικής θεραπείας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο αυτές οι καθυστερήσεις είχαν μετρήσιμο αντίκτυπο στην επιβίωση των ασθενών.
Οι ιογενείς λοιμώξεις και ιδίως αυτές του αναπνευστικού συστήματος όπως είναι η γρίπη, η λοίμωξη από τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιο (RSV) και τα τελευταία χρόνια η COVID-19 προκαλούν σημαντική νοσηρότητα στον πληθυσμό.
Όταν ακούμε τη φράση «καρκίνος του πνεύμονα», οι περισσότεροι τη συνδέουμε αυτόματα με το κάπνισμα. Και πράγματι, για δεκαετίες η σύνδεση αυτή ήταν τόσο ισχυρή, ώστε σχεδόν επισκίασε μια άλλη σημαντική πραγματικότητα: ο καρκίνος του πνεύμονα μπορεί να εμφανιστεί και σε ανθρώπους που δεν κάπνισαν ποτέ στη ζωή τους. Αυτή η μορφή της νόσου αναγνωρίζεται πλέον όλο και περισσότερο ως μια ξεχωριστή βιολογική και κλινική οντότητα, με δικά της χαρακτηριστικά, διαφορετικούς μηχανισμούς εμφάνισης και ιδιαίτερες προκλήσεις στη διάγνωση και την αντιμετώπιση.
Άρθρο στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", 19-03-2026
