Η μονοκλωνική γαμμαπάθεια αδιευκρίνιστης σημασίας, γνωστή ως MGUS, είναι μια σχετικά συχνή κατάσταση του αίματος που συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα, αλλά παρακολουθείται από τους γιατρούς επειδή σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων μπορεί με τα χρόνια να εξελιχθεί σε σοβαρότερα νοσήματα, όπως το πολλαπλούν μυέλωμα ή άλλες λεμφοϋπερπλαστικές διαταραχές.
Η πανδημία COVID-19 άσκησε πρωτοφανή πίεση στα συστήματα υγείας παγκοσμίως, επηρεάζοντας όχι μόνο τη διαχείριση της λοίμωξης από COVID-19, αλλά και τη φροντίδα χρόνιων και σοβαρών νοσημάτων, όπως ο καρκίνος. Κατά τη διάρκεια των ετών 2020 και 2021 παρατηρήθηκαν εκτεταμένες καθυστερήσεις στον προσυμπτωματικό έλεγχο (screening), στη διάγνωση, στη σταδιοποίηση και στην έγκαιρη έναρξη αντικαρκινικής θεραπείας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο αυτές οι καθυστερήσεις είχαν μετρήσιμο αντίκτυπο στην επιβίωση των ασθενών.
Οι ιογενείς λοιμώξεις και ιδίως αυτές του αναπνευστικού συστήματος όπως είναι η γρίπη, η λοίμωξη από τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιο (RSV) και τα τελευταία χρόνια η COVID-19 προκαλούν σημαντική νοσηρότητα στον πληθυσμό.
Η αντιμετώπιση του υπογοναδισμού στους άνδρες που έχουν θεραπευθεί για καρκίνο του προστάτη αποτελεί εδώ και χρόνια ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα στην ουρολογική ογκολογία. Παραδοσιακά, η χορήγηση τεστοστερόνης θεωρούνταν δυνητικά επικίνδυνη σε ασθενείς με ιστορικό καρκίνου προστάτη, καθώς υπήρχε η ανησυχία ότι η αύξηση των επιπέδων της ορμόνης θα μπορούσε να «τροφοδοτήσει» υπολειπόμενα καρκινικά κύτταρα και να αυξήσει τον κίνδυνο υποτροπής της νόσου.
Η σύγχρονη ογκολογία εισέρχεται ολοένα και περισσότερο στην εποχή της ιατρικής ακριβείας, όπου η αντιμετώπιση των κακοηθειών δεν βασίζεται αποκλειστικά στο όργανο προέλευσης της νόσου αλλά στα ιδιαίτερα μοριακά χαρακτηριστικά κάθε όγκου. Στο πλαίσιο αυτό, μία ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη ανακοινώθηκε πρόσφατα από τον U.S. Food and Drug Administration (FDA), η οποία ενέκρινε το zenocutuzumab-zbco (Bizengri), ένα νέο διειδικό μονοκλωνικό αντίσωμα για ασθενείς με προχωρημένο ή μεταστατικό χολαγγειοκαρκίνωμα που φέρει σύντηξη του γονιδίου NRG1 και έχει εμφανίσει πρόοδο μετά από προηγούμενη συστηματική θεραπεία.
Ο μεταστατικός καρκίνος του μαστού, δηλαδή η νόσος που έχει ήδη εξαπλωθεί σε άλλα όργανα κατά τη στιγμή της διάγνωσης, εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη σύγχρονη ογκολογία. Μια μεγάλη αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο JAMA Network Open έρχεται να αναδείξει μια ανησυχητική τάση: τα περιστατικά καρκίνου μαστού σταδίου IV κατά τη διάγνωση αυξάνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια, παρά τις σημαντικές εξελίξεις στη διάγνωση και θεραπεία της νόσου.
