Η παχυσαρκία αποτελεί σήμερα έναν από τους σημαντικότερους τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη κακοήθειας, δεύτερο μετά το κάπνισμα. Η συσσώρευση υπερβάλλοντος λιπώδους ιστού έχει συσχετισθεί με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης τουλάχιστον 13 διαφορετικών νεοπλασιών, μεταξύ των οποίων το αδενοκαρκίνωμα οισοφάγου, ο καρκίνος μαστού, ο καρκίνος παχέος εντέρου, ενδομητρίου, στομάχου, χοληδόχου κύστης, νεφρού, ωοθηκών, παγκρέατος και ήπατος, καθώς και το πολλαπλό μυέλωμα.

Ο καρκίνος του στομάχου και τα αδενοκαρκινώματα της γαστροοισοφαγικής συμβολής και του οισοφάγου αποτελούν νεοπλάσματα με σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα, ιδιαίτερα όταν διαγιγνώσκονται σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό στάδιο. Η βιολογική ετερογένεια των όγκων αυτών έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια στην ανάπτυξη μιας περισσότερο εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης, στην οποία ο μοριακός χαρακτηρισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αρχικής διάγνωσης.

Ο μεταστατικός ορμονοευαίσθητος καρκίνος του προστάτη (metastatic castration-sensitive prostate cancer, mCSPC) αποτελεί ένα ετερογενές νόσημα, με σημαντικές διαφορές ως προς τη βιολογική συμπεριφορά, την ανταπόκριση στη θεραπεία και τη μακροχρόνια πρόγνωση.